Według NASA osłona termiczna statku Orion w misji Artemis II zadziałała zgodnie z oczekiwaniami – wynika ze szczegółowego przeglądu po locie

NASA poinformowała w aktualizacji opublikowanej 15 października, że dalsza analiza inżynieryjna osłony termicznej statku Orion z misji Artemis II potwierdziła wczesne dane wskazujące, że system ochrony termicznej zadziałał zgodnie z oczekiwaniami. Misja, pierwsza, w której astronauci lecieli na pokładzie statku Orion, zabrała czworo członków załogi wokół Księżyca i sprowadziła ich z powrotem do wodowania na Oceanie Spokojnym u wybrzeży San Diego 10 kwietnia 2026 r. W towarzyszącym artykule fotograficznym NASA pokazała podwodne zdjęcia osłony termicznej wykonane przez nurków marynarki wojennej USA krótko po wodowaniu kapsuły.

Według NASA statek Orion osiągnął podczas powrotu maksymalną prędkość 39 razy większą od prędkości dźwięku i zmierzył się z temperaturami zewnętrznymi przekraczającymi 4000 stopni Fahrenheita w szczytowej fazie nagrzewania, podczas gdy w kabinie utrzymywała się temperatura w okolicach połowy przedziału 70 stopni Fahrenheita. Agencja podała, że statek znalazł się w odległości nie większej niż 192 stopy od planowanego punktu wejścia w atmosferę (entry interface) i wodował 0,59 mili od przewidywanego miejsca lądowania.

Wynik ten jest następstwem zmian, które NASA wprowadziła po bezzałogowym locie Artemis I, kiedy osłona termiczna straciła zwęglony materiał. Opierając się na testach w tunelu plazmowym (arc jet) w swoim ośrodku Ames Research Center, agencja skróciła maksymalny dystans, jaki statek Orion mógł pokonać wzdłuż trasy naziemnej między wejściem w atmosferę a wodowaniem (tzw. downrange), aby ograniczyć czas, w którym osłona przebywa w zakresie temperatur powiązanym z problemem z misji Artemis I. NASA podała, że zmniejszyło to pękanie i ubytek zwęglonego materiału dziesięciokrotnie: inżynierowie znaleźli dziewięć miejsc ubytku zwęglonego materiału różnej wielkości na osłonie z misji Artemis II, wobec 103 na osłonie z misji Artemis I. Osłona składa się ze 186 pojedynczych bloków materiału Avcoat, a NASA podała, że tylna powłoka (backshell), pokryta 1300 płytkami ceramicznymi, również zadziałała zgodnie z oczekiwaniami, bez oznak przegrzania wokół uszczelnień okien, otworów wentylacyjnych, silniczków sterujących i bocznego włazu.

Ocena nie jest zakończona. NASA podała, że jej zespół wykonał skany laserowe powierzchni osłony i porównuje je z pomiarami sprzed lotu, aby ustalić, ile materiału ubyło, co następnie zostanie zestawione z prognozami. Osłona została przewieziona do Marshall Space Flight Center w Huntsville w stanie Alabama, gdzie w sierpniu rozpoczęto pobieranie próbek i wewnętrzne skany rentgenowskie; NASA podała, że pobieranie próbek, wraz z badaniami materiałowymi i analizą termiczną, jest kontynuowane, aby wspierać długofalowy rozwój osłon termicznych. W przypadku misji Artemis III, planowanej na przyszły rok na niskiej orbicie okołoziemskiej, agencja podała, że konstrukcję osłony termicznej ulepszono tak, aby bloki Avcoat miały jednolitą, spójną przepuszczalność.

Osłona termiczna budziła uwagę już przed lotem. Serwis Ars Technica poinformował w zeszłym miesiącu, że decyzja NASA, by lecieć z niezmienioną osłoną w misji Artemis II i zamiast tego zmienić trajektorię powrotu, nie była wolna od kontrowersji, a analiza po misji Artemis I wykazała, że Avcoat nie mógł odprowadzać gazów, które zostały uwięzione i spowodowały pękanie. Na posiedzeniu Aerospace Safety Advisory Panel (panelu doradczego ds. bezpieczeństwa lotów kosmicznych) członek panelu Paul Hill nazwał stan osłony „wysoce satysfakcjonującym” i wskazał na około dziewięć miejsc ubytku zwęglonego materiału – podaje Ars. Hill zwrócił też uwagę na kompromis: zmieniony profil lotu ograniczył zasięg downrange statku Orion, który pomaga planistom znaleźć odpowiednie miejsce wodowania w razie zmiany pogody. Powiedział, że bardziej przepuszczalny Avcoat dla misji Artemis III i kolejnych powinien przywrócić znacznie większy zasięg downrange.