NASA می‌گوید سپر حرارتی اوریون در Artemis II پس از بازبینی دقیق پس از پرواز مطابق انتظار عمل کرده است

NASA در به‌روزرسانی‌ای که 15 اکتبر منتشر شد گفت تحلیل مهندسی بیشترِ سپر حرارتی فضاپیمای اوریون از مأموریت Artemis II، داده‌های اولیه را که نشان می‌داد سامانه حفاظت حرارتی مطابق انتظار عمل کرده است تأیید کرده است. این مأموریت، نخستین مأموریتی که فضانوردان با اوریون پرواز کردند، چهار خدمه را به دور ماه برد و آنها را در 10 آوریل 2026 به فرودی آبی در اقیانوس آرام در نزدیکی سن‌دیگو بازگرداند. یک مقاله تصویری همراه از NASA عکس‌های زیرآبی سپر حرارتی را نشان می‌داد که غواصان نیروی دریایی ایالات متحده اندکی پس از فرود کپسول گرفته بودند.

به گفته NASA، اوریون هنگام بازگشت به بیشینه سرعت 39 برابر سرعت صوت رسید و در اوج گرمایش با دماهای بیرونی بالای 4,000 درجه فارنهایت روبه‌رو شد، در حالی که دمای کابین در محدوده میانه 70 درجه فارنهایت باقی ماند. این سازمان گفت فضاپیما در فاصله کمتر از 192 فوت از نقطه ورود به جو (entry interface) برنامه‌ریزی‌شده رسید و 0.59 مایل دورتر از نقطه فرود پیش‌بینی‌شده فرود آمد.

این نتیجه در پی تغییراتی است که NASA پس از پرواز بدون خدمه Artemis I انجام داد، زمانی که سپر حرارتی ماده زغال‌شده را از دست داد. این سازمان با استناد به آزمایش‌های جت قوسی (arc jet) در مرکز پژوهشی ایمز (Ames) خود، بیشینه مسافت طولی مسیر (downrange) را که اوریون می‌توانست میان ورود به جو و فرود در آب بپیماید کوتاه کرد، تا زمانی را که سپر در محدوده دمایی مرتبط با مشکل Artemis I می‌گذراند کاهش دهد. NASA گفت این کار ترک‌خوردگی و ریزش ماده زغال‌شده را ده برابر کاهش داد: مهندسان روی سپر Artemis II نُه نقطه ریزش ماده زغال‌شده با اندازه‌های گوناگون یافتند، در برابر 103 نقطه در Artemis I. این سپر از 186 بلوک مجزای Avcoat تشکیل شده و NASA گفت پوسته پشتی (backshell)، که با 1,300 کاشی سرامیکی پوشیده شده، نیز مطابق انتظار عمل کرد و هیچ نشانه‌ای از گرم‌شدن بیش از حد در اطراف درزگیرهای پنجره‌ها، دریچه‌های تخلیه، رانشگرها و دریچه جانبی دیده نشد.

ارزیابی هنوز به پایان نرسیده است. NASA گفت تیمش اسکن‌های لیزری از سطح سپر انجام داده و آنها را با اندازه‌گیری‌های پیش از پرواز مقایسه می‌کند تا مشخص شود چه مقدار ماده فرسوده شده است؛ این نتیجه سپس با پیش‌بینی‌ها سنجیده خواهد شد. سپر به مرکز پروازهای فضایی مارشال در هانتسویل، آلاباما منتقل شد، جایی که استخراج نمونه و اسکن‌های داخلی پرتو ایکس در اوت آغاز شد؛ NASA گفت نمونه‌برداری، همراه با آزمایش مواد و تحلیل حرارتی، برای پشتیبانی از توسعه بلندمدت سپر حرارتی ادامه دارد. درباره Artemis III، که برای سال آینده در مدار پایین زمین برنامه‌ریزی شده، این سازمان گفت طراحی سپر حرارتی ارتقا یافته تا بلوک‌های Avcoat تراوایی یکدست و یکنواخت داشته باشند.

سپر حرارتی پیش از پرواز زیر ذره‌بین قرار گرفته بود. آرس تکنیکا ماه گذشته گزارش داد که انتخاب NASA برای پرواز با سپر Artemis II بدون تغییر و به‌جای آن اصلاح مسیر بازگشت، بدون جنجال نبود، و تحلیل پس از Artemis I نشان داده بود که Avcoat نمی‌توانست گازها را تخلیه کند؛ گازهایی که به دام افتادند و ترک‌خوردگی ایجاد کردند. به گزارش آرس، در نشست هیئت مشورتی ایمنی هوافضا (Aerospace Safety Advisory Panel)، پل هیل، عضو این هیئت، وضعیت سپر را «بسیار رضایت‌بخش» خواند و به حدود نُه نقطه ریزش ماده زغال‌شده اشاره کرد. هیل همچنین به یک بده‌بستان اشاره کرد: پروفایل بازنگری‌شده توانایی طولی مسیر (downrange) اوریون را کاهش داد؛ توانایی‌ای که به برنامه‌ریزان کمک می‌کند در صورت تغییر هوا محل فرود مناسبی در آب بیابند. او گفت Avcoat تراواتر برای Artemis III و پس از آن باید توانایی طولی مسیر بسیار بزرگ‌تری را بازگرداند.