NASA zegt dat het hitteschild van Orion tijdens Artemis II werkte zoals verwacht, na gedetailleerde evaluatie na de vlucht

NASA meldde in een op 15 oktober gepubliceerde update dat verdere technische analyse van het hitteschild van het ruimtevaartuig Orion na Artemis II de vroege gegevens heeft bevestigd die erop wezen dat het thermische beschermingssysteem werkte zoals verwacht. De missie, de eerste waarbij astronauten aan boord van Orion vlogen, bracht vier bemanningsleden rond de Maan en terug naar een landing in de Stille Oceaan voor de kust van San Diego op 10 april 2026. Een begeleidend beeldartikel van NASA toonde onderwaterfoto's van het hitteschild, kort na de landing van de capsule gemaakt door duikers van de Amerikaanse marine.

Volgens NASA bereikte Orion tijdens de terugkeer een topsnelheid van 39 keer de geluidssnelheid en kreeg het bij de piekverhitting te maken met buitentemperaturen van meer dan 4.000 graden Fahrenheit, terwijl de temperatuur in de cabine rond het midden van de 70 graden Fahrenheit bleef. Het agentschap zei dat het ruimtevaartuig binnen 192 voet van het geplande punt van atmosferische intrede (entry interface) arriveerde en 0,59 mijl van het voorspelde landingspunt neerkwam.

Het resultaat volgt op wijzigingen die NASA doorvoerde na de onbemande vlucht Artemis I, toen het hitteschild verkoold materiaal verloor. Op basis van arc-jet-tests in zijn Ames Research Center verkortte het agentschap de maximale afstand die Orion tussen de atmosferische intrede en de landing in zee over de grondbaan kon afleggen (downrange-afstand), om de tijd te beperken die het schild doorbracht in het temperatuurbereik dat met het probleem bij Artemis I in verband wordt gebracht. NASA zei dat dit scheurvorming en verlies van verkoold materiaal met een factor tien verminderde: ingenieurs vonden negen plekken met verlies van verkoold materiaal van uiteenlopende grootte op het schild van Artemis II, tegenover 103 bij Artemis I. Het schild bestaat uit 186 afzonderlijke blokken van Avcoat, en NASA zei dat de achterschaal (backshell), bedekt met 1.300 keramische tegels, eveneens werkte zoals verwacht, zonder tekenen van oververhitting rond de afdichtingen van ramen, ontluchtingsopeningen, stuurraketten en het zijluik.

De beoordeling is nog niet afgerond. NASA zei dat zijn team laserscans van het schildoppervlak heeft gemaakt en die vergelijkt met metingen van vóór de vlucht om te bepalen hoeveel materiaal is weggesleten, wat vervolgens aan de voorspellingen wordt getoetst. Het schild is overgebracht naar het Marshall Space Flight Center in Huntsville, Alabama, waar in augustus is begonnen met het nemen van monsters en interne röntgenscans; NASA zei dat die bemonstering, samen met materiaaltests en thermische analyse, doorgaat ter ondersteuning van de langetermijnontwikkeling van hitteschilden. Voor Artemis III, gepland voor volgend jaar in een lage baan om de aarde, zei het agentschap dat het ontwerp van het hitteschild is verbeterd zodat de blokken van Avcoat een uniforme, consistente permeabiliteit hebben.

Het hitteschild lag al vóór de vlucht onder een vergrootglas. Ars Technica meldde vorige maand dat de keuze van NASA om het schild van Artemis II ongewijzigd te laten en in plaats daarvan het terugkeertraject aan te passen niet zonder controverse was, en dat analyse na Artemis I had uitgewezen dat het Avcoat geen gassen kon afvoeren, die daardoor opgesloten raakten en scheurvorming veroorzaakten. Tijdens een bijeenkomst van het Aerospace Safety Advisory Panel (adviespanel voor ruimtevaartveiligheid) noemde panellid Paul Hill de toestand van het schild ‘uiterst bevredigend’ en sprak hij van ongeveer negen plekken met verlies van verkoold materiaal, aldus Ars. Hill wees ook op een nadeel: het herziene profiel beperkte de downrange-capaciteit van Orion, die planners helpt een geschikte landingsplek in zee te vinden als het weer verandert. Hij zei dat een beter doorlatend Avcoat voor Artemis III en latere missies een veel grotere downrange-capaciteit zou moeten herstellen.